لوکینو ویسکونتی
لوچینو ویسکونتی دی مدرون فیلمساز، کارگردان صحنه و فیلمنامهنویس ایتالیایی، متولد ۲ نوامبر ۱۹۰۶ است. او بهطور رسمی بهعنوان کنت دون لوچینو ویسکونتی دی مدرون شناخته میشد و خانواده او شاخهای از ویسکونتی های میلان هستند که در آن از سال 1277 تا 1447 در ابتدا به عنوان لرد و سپس بهعنوان دوک حکومت کردند. پس از جدایی والدینش در اوایل دهه 1920، مادرش به همراه فرزندان کوچکترش، از جمله او، به خانه خود در میلان و همچنین به اقامتگاه تابستانی خود، ویلا اربا در سرنوبیو در دریاچه کومو نقل مکان کرد. در سالهای اولیه زندگی، او در علاقمند به هنر، موسیقی و تئاتر شد، زیرا کاخ ویسکونتی دی مدرون در میلان، جایی که او بزرگ شد، تئاتر کوچک خصوصی خود را داشت و بچهها در اجراهای آن شرکت میکردند. لوچینو ویولن سل را نزد لورنزو دو پائولیس (1890-1965) نوازنده و آهنگساز ایتالیایی ویولن سل آموخت و با آهنگساز جاکومو پوچینی، رهبر ارکستر آرتورو توسکانینی و نویسنده گابریله دآنونزیو آشنا شد.
او حرفه فیلمسازی خود را بهعنوان طراح صحنه در « Partie de campagne» ژان رنوار (1936) با شفاعت دوست مشترکشان کوکو شانل آغاز کرد. او با جیانی پوچینی، آنتونیو پیترانجلی و جوزپه دی سانتیس، فیلمنامه اولین فیلم خود را بهعنوان کارگردان نوشت: «Ossessione» (1943)، یکی از اولین فیلمهای نئورئالیستی و اقتباسی غیر رسمی از رمان پستچی همیشه دوبار زنگ میزند. ویسکونتی در طول دهه 1950 به کار خود ادامه داد، اما با فیلم سال 1954 خود، «Senso»، که به صورت رنگی فیلمبرداری شد، از مسیر نئورئالیستی دور شد.
اما آثار شاخص ویسکونتی در اواخر دهه 1960 و اوایل دهه 1970 تولید شدند. « The Damned» محصول 1969 که تنها نامزدی اسکار را برایش به همراه داشت، و « Death in Venice » محصول 1971 که بهطور معمول بهعنوان شاخصترین فیلم ویسکونتی شناخته میشود. 5 سال بعد، آخرین فیلمش به نام « The Innocent » را کارگردانی کرد. فاصله آخرین فیلم او و زمان درگذشتش به چند ماه میرسد. او در 17 مارس 1976 در سن شصت و نه سالگی در اثر سکته مغزی در رم درگذشت.